အဘိုးအိုတစ္ေယာက္ ျမစ္ကမ္းနေဘးမွာ အေညာင္းေျပ
လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ တစ္ေန႔မွာေပါ့။ အဘိုးအိုဟာ ျမစ္ကမ္းနဖူးေပၚမွာ
စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ထိုင္ေနတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္နဲ႔ သြားဆံုမိတယ္။ လူငယ္က
သက္ျပင္းေတြခ် ညည္းတြားလို႔။ မ်က္ႏွာျပင္ တစ္ခုလံုးလည္း ရြာေတာ့မယ့္မိုးလို
အံု႔မွိဳင္းလို႔။
အဘိုးအိုက ေမးလိုက္တယ္။ “ ကေလး.. မင္းဘာျဖစ္ေနတာလည္းကြ.. ေဟ…
မ်က္ႏွာႀကီးက သုန္မွဳန္လို႔ပါလား ” လို႔ အဘိုးအိုက လူငယ္ကို ဂရုတစိုက္နဲ႔
ေမးလိုက္တယ္။ လူငယ္က အဘိုးအိုကို ၾကည့္ၿပီး သက္ျပင္းခ်ကာ ေျပာလိုက္တယ္။
“ကြၽန္ေတာ္က မြဲလိုက္တာမွ ဖြတ္ကဘိုးေအ ေခၚရေလာက္ေအာင္ကို
မြဲတယ္ဗ်ာ၊ ေနစရာ အိမ္လည္းမရွိ၊ သားမယားဆိုတာကေတာ့ ေ၀လာေ၀း၊ အလုပ္ကလည္း
မရွိေတာ့ ၀င္ေငြမရွိ၊ ငတ္တလွည့္ ျပတ္တလွည့္နဲ႔၊ ေရေသာက္ ဗိုက္ေမွာက္
အိပ္ရတဲ့ ေန႔ေတြ မေရတြက္ႏိုင္ပါဘူးဗ်ာ၊ အဖိုးရယ္ ဒီလို လူတစ္ေယာက္ရဲ႕
မ်က္ႏွာမွာ အျပံဳးအရယ္ဆိုတာ ရွိႏိုင္ပါ့ဦးမလားဗ်ာ ”..လို႔ စိတ္ပ်က္တဲ့
ေလသံနဲ႔ ေျပာလိုက္တယ္။



















